VIENTIANE – KUNMING

VOORWOORD

Wanneer we in een nieuw land aankomen is het altijd even wennen. Hoe laat is het hier? Zijn er bankautomaten? Kunnen we geld wisselen? Zijn er treinen en bussen? Hoe boeken we tickets? Vinden we gemakkelijk plaats om te slapen? Zijn er tandartsen (beroepsmisvorming)? Kunnen we telefoneren? Waar vinden we internet? Waar en wat kunnen we eten? Enz….

 We zijn momenteel in China en hier is het iets moeilijker om een antwoord te vinden op al deze vragen. Enerzijds omwille van het taalprobleem, wat ons dikwijls belet om de antwoorden gewoon te vragen of af te lezen en anderzijds zijn er de vele, zoals Cecile ze zo mooi noemt,  ”Chinoiseries”: Alles is zo anders in dit land, het lijkt wel Chinees. We hebben dus wat tijd nodig om ons aan te passen.

Een van de zaken die hieronder lijden is onze blog. We hebben al enkele malen getracht om hem te updaten, maar steeds stootten we op “The Great Firewall of China”: het programma waarmee de Chinese overheid internetpaginas censureert die niet naar haar zin zijn. WordPress is hier een van. Hoe het komt dat ik er in dit internetcafe in Dali toch in slaag om onze blog te updaten is mij een raadsel. Maar ik vraag niet meer waarom. Het is de verdienste van China dat het ons leert leven met raadsels. Ik ben dus gewoon blij dat het werkt en hopelijk zijn jullie dit ook.

Nu het vervolg van onze weg. Ik neem jullie mee van Vientiane naar Kunming.

 

VIENTIANE

Vientiane – de schattige hoofdstad van Laos, aan de oevers van de Mekong – is er heel goed in geslaagd om de typische ingrediënten van een klein Boeddhistisch en communistisch Zuidoost-Aziatisch land te vermengen met de meest begerenswaardige elementen van een halve eeuw frans kolonialisme. De hete noedelsoep die daarmee wordt gekookt is er één met tempels, monniken, wijn en pastis, croissants en malse steaks: kortom het beste van twee totaal verschillende culturen.

Een voorproefje:

 

 

Na vier maanden schampavie doet het goed om een plaats te vinden die een beetje aan thuis doet denken. Het is alvast één van de redenen waarom we beslissen om langer in Laos te blijven dan voorzien en dan  toegelaten door ons visum van 30 dagen. Bij de immigratiedienst verlengen we ons visum met twee weken. We moeten nu het land verlaten voor 19 april 2009. Dit laat ons tevens toe om het Lao nieuwjaar mee te maken, één van de grootste feesten in het land.

 Het is aangenaam vertoeven in Vientiane, een hoofdstad zonder files en megabuildings. Na Brussel, Delhi, Singapore en Bangkok voelt dit vreemd aan. We brengen de dagen door met wandelen door de stad, bezoeken van enkele historische tempels, de Patuxai en de Pah That Louang, het nationale symbool van Laos. Af en toe moeten we schuilen voor de hitte en af en toe voor de heftige stortvlagen en onweren. Maart en april zijn de warmste maanden van het jaar in Laos.

 De oudste tempel in Vientiane is de Wat Sisaket. Ongeveer 7000 Boedha beeldjes zijn hierin ondergebracht.

 

 

Haw Pha Kaew was de persoonlijke tempel van de vroegere koning. Hij doet nu dienst als museum van kunsten en antiquiteiten. Voor het mooiste beeld zorgt Cecile.

 

 

Boedhistische tempels gaan vaak samen met “Stupas”. Dit zijn kleine of grote torens waarin beenderen worden bewaard van mensen die, zoals de boedhistische traditie het verlangt, na de dood worden verbrand. Naast een tempel vindt men vaak een aantal kleinere stupas. Sommige stupas zijn wat specialer en hebben omwille van hun grootte, ouderdom of vorm ook een zekere culturele waarde, zoals de That Dam.

 

 

De grootste, mooiste en belangrijkste stupa is de Pah That Louang, tevens het nationale symbool van Laos. Hij werd voor het eerst gebouwd halverwege de 16de eeuw door Koning Setthathilat, de man die is afgebeeld net voor het monument. De stupa had in die tijd de vorm van een piramide en was met goud bedekt. Het nieuwe monument werd opgetrokken in 1930. Het is 45 meter hoog en is omringd door 30 kleine stupas. Het goud blinkt en verblindt in de zon. 

 

 

De belangrijkste verkeersader is Lane Xang Avenue. Enigsinds geïnspireerd door de Champs Elysées in Parijs leidt deze avenue van het Presidentieel Paleis tot aan de Patouxai, een poort gemodelleerd op de Arc de Triomphe. De Patuxai of “Overwinningspoort” werd gebouwd in 1962 (het jaar 2505 volgens de Lao jaartelling) maar werd nooit afgewerkt omwille van de turbulente geschiedenis. Ook in Laos werd om de macht gestreden tussen de communisten en de royalisten. Deze laatsten werden gesteund door de Amerikanen die, hoewel niet officieel in oorlog, een enorme hoeveelheid bommen hebben gedropt om de doorgang te verhinderen van Noord-Vietnamese troepen. In 1975 namen de communisten het roer over van de koninklijke familie. Veel explosieven zijn nog intact en blijven voor problemen zorgen. De meeste steden en toeristische sites zijn vrij van explosieven, maar naar schatting 25% van de dorpjes is nog steeds besmet met wat ze hier “bombi” noemen.

Verder vernemen we dat de het Lao-volk helemaal niet onder de indruk is van deze poort. Van dichtbij bekeken noemen ze het zelfs een “betonnen monster”. Hun bescheidenheid siert hen,  maar doet hen tegelijkertijd onrecht aan. Het chauvinisme van de Fransen hebben ze zeker niet meegekregen.

 

 

Op een mooie ochtend pakken we onze spullen en reizen we door naar het noorden. De bus draait en kronkelt over de bergpaden en brengt ons naar:

LOUANG PRABANG

De combinatie van oude tempels en Franse koloniale architectuur heeft ervoor gezorgd dat deze stad in 1995 een plaats heeft gekregen op de lijst van het werelderfgoed van de UNESCO. Tijdens ons verblijf in Louang Prabang komen we tot rust, bezoeken we enkele tempels, het nationaal museum, rijden we olifant en vieren het Lao nieuwjaar.

De stad is volledig omringd door heuvels, ligt aan de oevers van de Mekong en herbergt een groot aantal monniken, die de straten kleur geven en die ze animeren.

 

 

 

Een andere bron van animatie zijn de vliegtuigen die ons zo nu en dan overvliegen. De kleine luchthaven is vlakbij en er zijn een aantal interessante plekken voor vliegtuigspotters. Het vliegtuig van Lao Airlines hieronder is alvast klaar om te landen.

 

 

De voornaamste religieuze attractie is de That Phousi. Deze stupa is gebouwd bovenop een heuvel, midden in de stad, vanwaar men een mooi allesomvattend uitzicht heeft. Rondom de stupa staan enkele mooie beelden van gelukkige, glimlachende Boedhas. Tijdens de viering van het Lao nieuwjaar beklimmen de inwoners deze heuvel om offers te brengen aan Boedha. Ze doen dit door overal rijst, snoepjes en andere eetbare dingen achter te laten. De arme mensen en de kinderen rapen ze gretig op.

 

 

De festiviteiten rondom het Lao nieuwjaar (Pi mai Lao) nemen ongeveer 7 dagen in beslag. Er heeft oa. een missverkiezing plaats, er is een kleine parade, men transporteert enkele religieuze beelden en er zijn allerlei markten. Het meest opmerkelijke zijn echter de watergevechten. Van 13 tot 16 april was het niet mogelijk om buiten te komen zonder enkele emmers water over zich heen te krijgen. De waterbrigades staan opgesteld langs de kant van de weg en men kan er niet omheen. De verfrissing was meestal welgekomen en de kleren drogen snel.

 

De kinderen amuseren zich kostelijk…

De ouders ook…

 

 

Tijdens ons verblijf in Louang Prabang hebben we een bezoek gebracht aan een olifantendorp. 7 olifanten die voorheen zware arbeid verrichtten en de hele dag met boomstammen sleurden staan nu in dienst van de toeristen. Tijdens ons verblijf in het dorp volgen we een dag in het leven van de mahouts. Elke olifant heeft haar (het zijn allemaal vrouwtjes, want blijkbaar zijn de mannetjes te wild en wispelturig) eigen mahout die haar verzorgt en naar wie ze luistert. Na een ritje in de voormiddag, in een houten zadel op de rug van de olifant, leren we hoe we in de nek van de olifant kunnen gaan zitten. Vervolgens rijden we met de olifanten naar de plek in de jungle waar ze de avond en de nacht doorbrengen. De volgende ochtend rond 7 uur gaan we de met modder besmeurde olifanten terug ophalen in de jungle. Daarna waden we in de rivier en wassen hun dikke huid met een grove borstel tot ze helemaal proper zijn. Na de wasbeurt brengen we ze terug naar het dorp waar ze eten en wachten op een nieuwe lading toeristen. We nemen afscheid van deze ijzersterke, brave loebassen en keren kayakkend terug naar Louang Prabang. Het was een heel leuk en leerzaam avontuur.

 

 

De tijd is heel snel gegaan in Laos. We hadden het er heel erg naar onze zin en zijn gebleven tot de laatste dag dat ons visum ons toeliet. Op 18 april in de ochtend namen we de bus van Louang Prabang naar Mengla, een grensstad in de provincie Yunnan, China.

 Hoewel een slaapbus slagen we er niet in om één oog toe te doen tijdens deze helse rit over de hobbelige wegen, kronkelend door de bergen en dalen van Noord Laos. Als we de grens met China naderen en oversteken verbetert de kwaliteit van de weg, wat we toeschrijven aan het Chinese zweet en vakmanschap, maar lang duurt deze illusie niet. Grote stukken weg zijn nog niet afgewerkt en de bus moet zich een weg banen over aarden en modderige wegen met diepe plassen en putten.

 

 

CHINA

MENGLA & LU CHUN

Het is avond als we aankomen in Mengla en op zoek gaan naar een hotel. De mensen spreken geen Engels en het is niet zo eenvoudig om alles uitgelegd te krijgen. We behelpen ons door zinnen aan te wijzen in onze vertaalgids. Het is niet de meest aangename manier van communiceren met de mensen, maar de Yunnanese Chinezen die we tot hiertoe hebben ontmoet zijn zeer vriendelijk en behulpzaam. Na het hotel keren we terug naar het busstation om een ticket te boeken naar Yuanyang, onze eerste echte bestemming in China. Er blijken geen rechtstreekse bussen te zijn en de behulpzame staff toont ons een plaats onderweg waar we kunnen overstappen.

De volgende ochtend nemen we voor het eerst de bus naar een plaats die niet in onze gids voorkomt en waarvan we zelfs de naam niet kennen. Evenmin weten we hoe ver het is en hoe lang we op de bus zullen zitten. Gaandeweg komen we meer en meer te weten. We gaan naar Lu Chun, de landschappen zijn adembenemend, de weg is in slechte staat en de Chinese mannen roken als Turken. Het is laat in de avond als we aankomen in Lu Chun. Te laat om voort te reizen en we zoeken een plaats om te overnachten. Op de belangrijkste plaats van deze stad (een soort grote markt) zijn we voor het eerst getuige van de avondlijke bezigheden van de Chinezen. Bij valavond worden voor de kinderen grote springkastelen opgeblazen en voor de allerkleinsten wordt er een treintje gemonteerd dat rondjes rijdt. Iets later weerklinkt er rustige traditionele muziek op de markt en zien we volwassenen van alle leeftijden samen salondansen.

 Slechts een busrit van vier uur verwijdert van Yuanyang, zetten we ‘s morgens vroeg aan. Onderweg vult de bus zich met mensen van lokale etnische stammen in mooi geborduurde traditionele en kleurrijke kostuums. Yunnan staat bekend omwille van zijn grote verscheidenheid aan etnische minderheden, maar we hadden niet verwacht dat ze op zo een natuurlijke wijze aanwezig zouden zijn in het dagelijkse leven. Dit is anders dan in Laos waar trektochten worden georganiseerd om de dorpen van de lokale etnische stammen te gaan bezoeken. Het is spontaner en men voelt zich veel minder als een toeschouwer in de zoo.

 

YUANYANG

 Deze stad in de bergen ligt op 1600 meter hoogte. Alle vijf dagen is deze stad het toneel voor een markt, waarbij de stammen (Hani, Yi en Yao) uit de omliggende dorpjes samenkomen om hun goederen te verkopen.  Dit levert enkele leuke taferelen op in het mistige Yuanyang.

 

 

Yuanyang is de uitvalsbasis om de errond gelegen rijstterassen te bezoeken. De maand april is een goed tijdstip om dit te doen omdat de rijstvelden onder water staan en dit het geheel nog spectaculairder maakt. Op dat vlak zitten we dus goed, maar om helemaal perfect te zijn had er een zonnetje aan de hemel moeten staan dat het geheel wat kleur geeft.

 

 

De eerste dagen in China bevallen ons heel goed. Het is moeilijker en anders dan wat we gewoon waren, maar we krijgen er ook veel voor terug. We hadden twijfels over de communicatie, over de hotels en over het eten, maar alles valt reuze mee. Het eten is goedkoop, komt in grote hoeveelheden en is meestal zelfs lekker, zo getuigt ook het stralende gezicht van Cecile in ons favoriete restaurant in Yuanyang.

 

Vanuit Yuanyang namen we de bus naar Kunming, de hoofdstad van de provincie Yunnan. In tegenstelling tot onze vorige busritten ging dit heel gezwind. Bijna de hele weg was autostrade.

 Groetjes,

 

Cécile en Kris